ന്യൂഡൽഹി: വിദ്യാർഥി പ്രതിഷേധം ഇനി പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഭരണപരമായ തർക്കം മാത്രമല്ല. അത് കേന്ദ്രസർക്കാരിനും പ്രതിപക്ഷത്തിനും ഇടയിലെ രാഷ്ട്രീയ ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ പുതിയ വേദിയായി മാറുകയാണ്. രണ്ടാഴ്ചയായി പാർലമെന്റ് സ്തംഭിപ്പിച്ച പ്രതിഷേധത്തിനിടെ, ചർച്ചയ്ക്ക് തയാറാണെന്ന കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ പ്രഖ്യാപനവും അതിനെ സംശയത്തോടെ കാണുന്ന പ്രതിപക്ഷ നിലപാടും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്ന ഒരു കാര്യം-വിദ്യാർഥികളുടെ പ്രശ്നം ഇപ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകളുടെ കൂടി ഭാഗമായിരിക്കുന്നു എന്നാണ്.
കേന്ദ്രത്തിന്റെ നീക്കം: പ്രതിരോധത്തിൽ നിന്ന് നിയന്ത്രിത ചർച്ചയിലേക്ക്
പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകളെക്കുറിച്ചും അതിനെതിരായ വിദ്യാർത്ഥി സമരത്തെക്കുറിച്ചും പാർലമെന്റിൽ മറുപടി നൽകാമെന്ന കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ തീരുമാനം ആഭ്യന്തരമന്ത്രി അമിത് ഷാ തന്നെ അറിയിച്ചത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഇതുവരെ പ്രതിഷേധത്തെ പ്രധാനമായും ഭരണപരമായും നിയമപരമായും കൈകാര്യം ചെയ്ത സർക്കാർ, ഇപ്പോൾ വിഷയം നേരിട്ട് പാർലമെന്ററി ചർച്ചയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ തയ്യാറായിരിക്കുകയാണ്.
ഇതിന് രണ്ട് രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കാണാം.
ഒന്നാമത്, പാർലമെന്റ് സ്തംഭനത്തിന് ഉത്തരവാദി പ്രതിപക്ഷമാണെന്ന രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശം ശക്തിപ്പെടുത്തുക. ചർച്ചയ്ക്ക് സർക്കാർ തയ്യാറായിട്ടും പ്രതിപക്ഷം ബഹളം തുടരുകയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഉത്തരവാദിത്തം പ്രതിപക്ഷത്തിനാണെന്ന് ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ സർക്കാരിന് കഴിയും.
രണ്ടാമത്, പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മയിൽ വിള്ളൽ സൃഷ്ടിക്കുക. വ്യത്യസ്ത കക്ഷികൾ വ്യത്യസ്ത വിഷയങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഓരോ വിഷയവും പ്രത്യേകം ചർച്ച ചെയ്യാമെന്ന സമീപനം സ്വീകരിച്ചാൽ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ കൂട്ടായ സമ്മർദം കുറയ്ക്കാൻ സാധിക്കും.
അതിനാൽ കേന്ദ്രത്തിന്റെ നീക്കം പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനുള്ള ശ്രമം മാത്രമല്ല; പാർലമെന്ററി രാഷ്ട്രീയത്തിലെ തന്ത്രപരമായ നീക്കവുമാണ്.
പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ വെല്ലുവിളി: സമരം നിലനിർത്തണോ, ചർച്ച സ്വീകരിക്കണോ?
പ്രതിപക്ഷത്തിന് മുന്നിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം കൂടുതൽ സങ്കീർണമാണ്. വിദ്യാർഥികളുടെ പ്രതിഷേധം അവഗണിക്കാൻ കഴിയില്ല. യുവാക്കളുടെ തൊഴിൽ, മത്സരപരീക്ഷകളുടെ വിശ്വാസ്യത, ചോദ്യ പേപ്പർ ചോർച്ച തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ പൊതുജന വികാരവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.
എന്നാൽ കേന്ദ്രം ചർച്ചയ്ക്ക് തയ്യാറായതോടെ പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ തന്ത്രം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയാണ്.
അമിത് ഷായുടെ പ്രസ്താവന വേണമെന്ന പ്രതിപക്ഷ ആവശ്യം സർക്കാർ അംഗീകരിച്ചാൽ, അതിനുശേഷവും സഭാ സ്തംഭനം തുടരുന്നത് പ്രതിപക്ഷത്തിന് രാഷ്ട്രീയമായി വിശദീകരിക്കേണ്ടിവരും. അതേസമയം, ചർച്ചയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ തയ്യാറായാൽ തെരുവിലെ സമരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദം കുറയുമെന്ന ആശങ്കയും പ്രതിപക്ഷത്തിനുണ്ടാകാം.
ഇവിടെയാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രധാന ദൗർബല്യം-അഥവാ ഒറ്റക്കെട്ടായ രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശത്തിന്റെ അഭാവം പ്രകടമാകുന്നത്.
വിദ്യാർഥി പ്രതിഷേധത്തിനൊപ്പം അയോധ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആരോപണങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യണമെന്ന ആവശ്യം മുന്നോട്ടുവരുന്നത് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ വിശാലമായ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കാം. എന്നാൽ പല വിഷയങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ചേർത്താൽ വിദ്യാർഥികളുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യം രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ മങ്ങിപ്പോകാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.
വിദ്യാർഥികൾ: രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് എത്തുന്ന പുതിയ ശക്തി
ഈ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായക ഘടകം വിദ്യാർഥികളാണ്.
പരീക്ഷാ ക്രമക്കേട് എന്ന വിഷയം നേരിട്ട് യുവാക്കളുടെ ഭാവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതിനാൽ അതിന് ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമുണ്ട്. ഒരു പരീക്ഷയിൽ വർഷങ്ങളോളം തയ്യാറെടുത്ത വിദ്യാർഥിക്ക് ക്രമക്കേട് എന്ന ആരോപണം വെറും ഭരണപരമായ പിഴവല്ല; അത് ജീവിതത്തിലെ അവസരങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ പ്രശ്നമാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിദ്യാർഥി പ്രതിഷേധം രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് അവഗണിക്കാനാകാത്ത വിഷയമായി മാറി.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു അപകടവുമുണ്ട്. വിദ്യാർഥികളുടെ സ്വതന്ത്ര പ്രതിഷേധം രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലേക്ക് മാറിയാൽ സമരത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയ്ക്ക് തിരിച്ചടിയാകും. അതേസമയം രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണ പൂർണമായി നിരസിച്ചാൽ പാർലമെന്റിൽ അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ സമ്മർദം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാവുകയും ചെയ്യും.
അതിനാൽ വിദ്യാർഥി പ്രസ്ഥാനത്തിന് മുന്നിലുള്ള പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ വെല്ലുവിളി-രാഷ്ട്രീയ പിന്തുണ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയും രാഷ്ട്രീയ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്.
'ചർച്ച' എന്ന ആയുധം ആർക്കാണ് ഗുണം ചെയ്യുക?
കേന്ദ്രം മുന്നോട്ടുവച്ച ചർച്ചാ നിർദേശം പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ജനാധിപത്യപരമായ പരിഹാരമാണ്. എന്നാൽ ചർച്ചയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഫലം ആരുടെ പക്ഷത്തേക്ക് പോകുമെന്നതാണ് നിർണായകം.
ചർച്ചയിൽ സർക്കാർ പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ വിശദീകരണങ്ങൾ നൽകുകയും അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും പരിഷ്കാരങ്ങൾ ഉറപ്പുനൽകുകയും ചെയ്താൽ അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നേട്ടം കേന്ദ്രത്തിനാകും.
മറുവശത്ത്, സർക്കാരിന്റെ വാദങ്ങളിൽ പൊരുത്തക്കേടുകൾ കണ്ടെത്താനും വിദ്യാർഥികളുടെ ആരോപണങ്ങൾക്ക് ശക്തമായ തെളിവുകൾ അവതരിപ്പിക്കാനും പ്രതിപക്ഷത്തിന് കഴിഞ്ഞാൽ, വിഷയം സർക്കാരിനെതിരായ വലിയ രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായി മാറും. അതുകൊണ്ട് പാർലമെന്റിലെ ചർച്ച ഒരു സാധാരണ നടപടിയല്ല. ആരാണ് വസ്തുതകൾ കൂടുതൽ വിശ്വാസ്യതയോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാകും രാഷ്ട്രീയ നേട്ടം. സമരം അവസാനിച്ചാലും രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നം അവസാനിക്കില്ല.
പാർലമെന്റിൽ ചർച്ച നടന്നതുകൊണ്ട് വിദ്യാർഥി സമരം അവസാനിക്കണമെന്നില്ല. സമരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളിൽ വ്യക്തമായ തീരുമാനമുണ്ടാകാത്ത പക്ഷം പ്രതിഷേധം വീണ്ടും ശക്തമാകാം.
ഇവിടെ കേന്ദ്രത്തിന് മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ അപകടം സമരം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലെ പിഴവ് തന്നെയാണ്. പ്രതിഷേധത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്ന പ്രതീതി ഉണ്ടായാൽ അത് സമരത്തിന് കൂടുതൽ ജനപിന്തുണ നേടിക്കൊടുക്കും.
പ്രതിപക്ഷത്തിനും അതേപോലെ അപകടമുണ്ട്. വിദ്യാർഥികളുടെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങളെക്കാൾ രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകിയാൽ സമരത്തിന്റെ നൈതിക ശക്തി കുറയും.
മുന്നിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ ചിത്രം
ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ മൂന്ന് സാധ്യതകളാണ് പ്രധാനമായും കാണുന്നത്.
ഒന്ന്, ചർച്ചയിലൂടെ ഒത്തുതീർപ്പ്. സർക്കാർ ചില ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുകയും പ്രതിപക്ഷം പാർലമെന്റ് പ്രവർത്തനം സാധാരണ നിലയിലാക്കുകയും ചെയ്താൽ കേന്ദ്രത്തിന് രാഷ്ട്രീയമായി വലിയ നേട്ടമാകും.
രണ്ട്, ചർച്ച പരാജയപ്പെട്ട് സമരം ശക്തമാകുക. വിദ്യാർഥികളുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ വ്യക്തതയില്ലെങ്കിൽ തെരുവിലെ പ്രതിഷേധം വീണ്ടും ശക്തമാകുകയും വിഷയം ദേശീയ രാഷ്ട്രീയ വിഷയമാകുകയും ചെയ്യും.
മൂന്ന്, വിഷയം ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ആയുധമാകുക. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേട്, തൊഴിലില്ലായ്മ, യുവജന അസംതൃപ്തി തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ ഒന്നിച്ചുചേർത്ത് പ്രതിപക്ഷം വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണമായി മാറ്റിയാൽ അതിന്റെ പ്രതിഫലനം പാർലമെന്റിന് പുറത്തേക്കും വ്യാപിക്കും.
അന്തിമ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനം വിദ്യാർഥികളുടേത്
ഈ പോരാട്ടത്തിൽ കേന്ദ്രത്തിനും പ്രതിപക്ഷത്തിനും രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ടാകാം. എന്നാൽ നിർണായക ശക്തി ഇപ്പോഴും വിദ്യാർഥികളുടെ കൈകളിലാണ്.
അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ വിശ്വാസ്യതയുള്ളതാണെന്ന് പൊതുസമൂഹത്തിന് ബോധ്യപ്പെട്ടാൽ സമരത്തിന് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളെക്കാൾ വലിയ ശക്തി ലഭിക്കും. മറിച്ച്, സമരം രാഷ്ട്രീയ നിയന്ത്രണത്തിലേക്ക് വഴുതിയാൽ അതിന്റെ സ്വാധീനം കുറയും.
കേന്ദ്രം ഇപ്പോൾ ചർച്ചയിലൂടെ സമ്മർദം കുറയ്ക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. പ്രതിപക്ഷം ആ സമ്മർദം നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. വിദ്യാർഥികൾ തങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ അംഗീകരിപ്പിക്കാൻ തെരുവിൽ തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു
അതിനാൽ ഇത് ഒരു പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടിന്റെ മാത്രം രാഷ്ട്രീയം അല്ല. യുവജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ആര് നേടും എന്നതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷ കൂടിയാണ്. ആ പരീക്ഷയിൽ വിജയിക്കേണ്ടത് പാർലമെന്റിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കക്ഷിയല്ല-വിദ്യാർഥികളുടെ നീതിബോധമാണ്.